Wednesday, May 30, 2018

ඒ මිතුදම් උණුසුම් ය!


කාලය යළි සුපුරුදු පරිදි ගලා යන්නට ආරම්භ වුණු මොහොත පිළිබඳ මට මතකයක් නැත. ඇතැම් විට අප නොදන්නවා වුවත්, කාලය අප එක් එක් අය වෙනුවෙන් ද විවිධාකාර ධාවන ක්‍ර‍ම සොයාගෙන කටයුතු කරනු ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි. ඔබට තත්පරයක කාලය ඇතැම් විට මට විනාඩි ගණනක හෝ පැයක දෙකක ලෙස හඟවා තබන්නට කාලයට හැකි ව ඇත්තේ එකිනෙකා වෙන්ව ගෙන සිය සේවයන් ඔහු හෝ ඇය වෙත ලබා දෙන්නට තමන්ට ඇති මේ සුවිශේෂ හැකියාව මත විය යුතුය. කෙසේ වුවත්, කාලය නැවතී තිබිණ!

ක්‍ර‍මයෙන් පියවි ලොව කාලය යළි දිවෙන්නට පටන් ගෙන මොහොතකින් මා මේ සිටින්නේ රීජන්ට් වීදියේ බවත්, කාමර සගයන් හා දැන් කෙටි කලක් මා මෙහි ගත කරන බවත් යනාදියේ සිට තත්‍ය ලෝකයේ වටපිටාවේ සියල්ල පිළිබඳ සංවේදනයන් යළිත් මසිත නැගෙමින් තිබිණ. පැට්‍රික් සහ නීල් සමග මා දින ගෙවන කාමර අවකාශය යළිත් මගේ දෑස් ඉදිරිපිට මැවෙන්නට වූයේ මෙතෙක් ඒ අතුරුදන්ව පැවත යළි සෙමින් මැවී දිස් වන පරිද්දෙනි.

තාත්ති මා හා අප හැර දමා ගොස් ඇති බව දැන් මා පිළිගත යුතු ය. ගෙවුණු සති අන්තයේ අවසන් වරට මා ඇමතූ ඔහුගේ ස්කයිප් ඇමතුම වෙනදා තරම් දිගු වූයේ නැත. “මගෙ ටිකක් බඩ හරි නැහැ වගේ පුතේ. මම ටිකක් යනව ඇලවෙන්න. මල්ලි ඉන්නව‘ ඒ ඔහු මවෙත බිනූ අවසන්ම වදන් යැයි, කිසිදු අයුරකින් විශ්වාස කළ නොහැකි වුවත්, මා ඒ පිළිගන්නට සූදානම් විය යුතු ය.

එහෙත්, මේ සිදුවෙමින් පවතින සියල්ල සිහිනයක් බවත්, තව ක්ෂණයකින් මා අවදිවනු ඇති බවත්, දුවගොස් දුරකථනය ගෙන තාත්ති හා කතා කළ හැකි බවත් මට කියන්නට මසිත උත්සාහ ගනිමින් උන්නේ ය. අවදිවන්නට උත්සාහ කළ යුතු ය. සිහිනය පළවා හරින්නට උත්සාහ කළ යුතු ය. කෙමෙන් මතුවෙමින් නැගෙන විස්තර කළ නොහැකි හැඟීම හා වේදනාව අනන්ත සිහින තුළ මා මින් පෙර විඳ ඇත්තෙමි. අම්මා හෝ තාත්ති මින් පෙර ද සිහින තුළ දී මා හැර දා ගොස් තිබිණ. මේ තවත් එකක් විය යුතු ය!

කෙසේ වෙතත්, සිහිනය කෙළවර නොවන බවක් පෙනී යද්දී ද, මා මේ වන විටත් ලංකාව බලා යන්නට ටිකට්පතක් ද මිලට ගෙන හමාර බව මට ප්‍ර‍ත්‍යක්ෂ විය. දැන්, හෙට මා පිටව යන ආකාරය සකසාගත යුතු ය. මාසයක් යළි නිවසේ රැඳෙන්නට, තාත්තිගේ අවසන් කටයුතුවලට සහභාගි වන්නට මා යන බව ඇනීට කිව යුතු ය. මාගේ තුන්මස් කාල සීමාව ඒ වන විට අවසන් වනු ඇත. නාරද කියූ පරිදි මට බටහිර දෙසට යා හැකි ය. එහෙත් ඊට පෙර හෙට ගුවනින් මට සැතපුම් දහස් ගණනක් බටහිරට යාමට සිදුව ඇත. මම දුරකථනය අතට ගත්තෙමි.

“ඔව් ප්‍රියන්ත, කියන්න“ ජයන්ත අංකල්ගේ හඬ අනෙක් පසින් නැගිණ.

“අංකල්... මට හදිස්සියෙම ලංකාවට යන්න වෙලා. අපෙ තාත්ති නැති වෙලා.....“

මා වචන එක් කළ ආකාරය කෙසේ වී දැයි මට හැඟී ගියේ නැත. නමුත් තත්පර කිහිපයක නිහඬතාවක් අප දෙදෙනා අතර නැගුණු බව කිව යුතු ය.

“ඔහ්.... දැන් ඔයා කොහෙද ඉන්නෙ?“

“මගෙ ප්ලේස් එකේ“

“හෙට කීයට ද ෆ්ලයිට් එක?“

“දවල් යන්න ඕනෙ එයාපෝට්“

“හරි... මම දහය වෙද්දි ඔතනට එන්නං... හිත හයිය කරඟන්න ප්‍රියන්ත... ගොඩක් කණගාටුයි මේ ආරංචිය ගැන!“

ජයන්ත අංකල්ගේ දුරකථන ඇමතුම කෙළවර මා ලලීන් ඇමතුවෙමි. යළිත්, මා ඉදිරි සමය තුළ නැවත නැවතත් ප්‍ර‍තිරාව නැංවිය යුතු වේදනාකාරී පුවත මම ඇය වෙත ද පැවසීමි. ඇය ද මොහොතකට නිරුත්තර වූ බව මට දැණින. අනතුරුව නැගුණේ වේදනාබර, වෙව්ලන කටහඬකි.

“හෙට කීයට ද යන්නෙ ප්‍රියන්ත? ඔයාට පුළුවන් නම්, මම කැමතියි උදේම ඔයාව බලන්න එන්න. අපි ග්ලෙබ් ස්ට්‍රීට් එකේ දි මුණගැහෙමු. මම නෝමන්ටත් එන්න කියන්නම්.“

පසුදා උදේ නමය පමණ වන විට ග්ලෙබ් වීදියේ කෝපිහලක දී මුණගැසෙන්නට මා සපථ කරඟත් ලලීන් කිහිප වරක්ම කණගාටුව ප්‍ර‍කාශ කරමින් මට සමු දුන්නා ය.

දැන් මා කවුරු අමතන්න ද? මේ දුරකථන ඇමතුම් දෙකෙහිදීම, ඒ දෙදෙනාගෙන් කවරකු හෝ වහා මා සොයා එනු ඇතැයි යන, ක්‍රියාවට නැගිය නොහැකි සිතුවිල්ල මා සිත තුළ වූ බව මට හැඟෙමින් තිබිණ. හෙට දිවා කල තෙක්ම ගෙවා දමන්නට තිබෙන මේ හෝරා දහස් ගණන මා හා බෙදාගන්නට කවුරුන් හෝ වනු ඇතැයි යන නිස්සාර සිතුවිල්ල මගේ ශක්තිය දිය කරමින් පැතිර නැගෙමින් තිබිණ. ඒ අතරතුර, මා වෙත වන හැඟුම් පිළිබඳ කිසිදු අදහසකින් තොරව, සතුටින් කෑ ගසමින් ප්‍ර‍න්සුවා හා පැට්‍රික් නිවසින් පිටතට යන්නට සූදානමින් විසිත්ත කාමරයට අවතීර්ණ වූ හ. සැබවින්ම, ඔවුන් නිවසට ආ වගක් හෝ ඉන් පෙර මට හැඟී ගොස් තිබුණේ නැත.

“හේයි ප්‍රියා... මේක සිකුරාදා හැන්දෑව යාළුවා... සිකුරාදා රෑ!! විනෝද වෙන වෙලාව... අපි එළියට බහින්නයි යන්නෙ!“

පැට්‍රික් උන්නේ රඟ දෙන සතුටකිනි.

“වරෙං අදවත් යමු එළියට!“

පෙර දිනවල සිකුරාදා රාත්‍රීන් විනෝද සාදවලට ඔවුන් හා එක් නොවූ මා අද හෝ එක් කර ගැනීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් ප්‍ර‍න්සුවා මා ඇමතී ය. මා නිරුත්තරව මොහොතක් ඔවුන් දෙස බලා සිටියෙමි. මගේ ප්‍ර‍තිචාරයක් වෙනුවෙන් ප්‍ර‍මාද නොවූ දෙදෙන ඉක්මන් ගමනින් ප්‍ර‍ධාන දොර වෙත ඇවිද ගිය හ. දොර වෙත පැට්‍රික්ගේ අත යොමු වත්ම මගේ හඬ අවදි විය.

“පැට්‍රික්!“

පැට්‍රික් හැරී මදෙස බැලුවේ සුපුරුදු සතුට මුව තුළ සරසාගෙන ය. ඔහු නවතා ලූ මා ඊළඟ වචනයකට ඉඩ සොයන බව හැඟී ගිය හෙයින් දෝ සිනාව නවතා ලූ පැට්‍රික් මවෙත හැරී ආවේ ය. ප්‍ර‍න්සුවා ද ඔහු අනුගමනය කළේ ය.

“ඇයි? මොකක් ද වෙන්නෙ?“

දඟකාර ප්‍ර‍ංශකාරයා වෙනුවට ඒ ප්‍ර‍ශ්නය මවෙත යොමු කළේ මගේ කාමර සගයා ය; බොහෝ සහෘද හැඟීම් හුවමාරු කරගෙන සිටි ‘සහෝදරයා‘ ය!

“ඔයාල එද්දි සමහර විට මං පිටත් වෙලා තියෙයි ද දන්නෙ නැහැ. මං ආපහු ලංකාවට යනව. හදිසියෙම... මගෙ තාත්ති නැති වෙලා!“

“ඕ.... මගේ දෙයියනේ... ප්‍රියා... මගේ යාළුවා...!“

මොහොතක් මා දෙස බලා උන් පැට්‍රික් උණුසුම්ව මා වැළඳ ගත්තේ ය. ප්‍ර‍න්සුවා මගේ අත දැඩිව අල්ලා ගනිමින් අසල ඇති ආසනය මත හිඳ ගත්තේ ය.

“ඔව්... මට යන්න වෙලා... ඔයාල එද්දි මං ඉඳීද දන්නෙ නෑ... ඒකයි කිව්වෙ“

“එද්දි? එන්න අපි යන්න එපැයි... දැන් කොහෙ යන්න ද?“

පැට්‍රික් තුළ උන් ‘සහෝදරයා‘ කතා කරන්නට පටන් ගත්තේ ය‍.

“දැන් උඹ මොකද කරන්නෙ?“

“දන්නෙ නෑ... හෙට එළි වෙන්න තව ගොඩක් වෙලා තියෙනව. කාලය ගෙවා ගන්න එපැයි“

“ඇඳුමක් දාගන්න... අපි එළියට බහිමු“

“ඔව්... වරෙන් අපිත් එක්ක එළියට බහින්න...“

“පාටියකට යන්න?“

“නෑ... එළියට බහින්න...“

මම ද මොහොතකින් ඔවුන් හා රීජන්ට් වීදියේ වීදි ලාම්පු එළිවලට පහතින් ඇවිද යමින් උන්නෙමි.

“අද අපි කොහේවත් යන්නෙ නෑ ප්‍රියා... කොහේවත් යන්නෙ නෑ... මොකක්ද අපි කරන්න ඕනෙ කියල උඹ තීරණය කරපං. ඇවිදිමු ද මේ නගරේ එහා කෙළවර වෙනකම්ම? ඇවිදිමු ද අනිත් අන්තෙට ගිහින් මුහුද මුණ ගැහෙනකම්ම? බොමු ද වැටෙනකම්ම...? නැත්තං... උඹට ඕනෙ ද කතා කරන්න... ඇති වෙනකං... හිතේ දුක නැති වෙනකං...? ඕනෙම දෙයක්.... ඔව්... ඕනෙම දෙයක් ඔට්ටුයි... අපි ඉන්නෙ මේ රෑ උඹ ළඟ!“

මගේ කර වටා දැඩිව අත දමා ගනිමින් පැට්‍රික් කියාගෙන ගියේ ය. මම නිරුත්තරව උන්නෙමි. ඔහු යෝජනා කරන කිසිවක් මා තුළ නැගී ඇති හැඟීම මකා නොදමන මුත් ඒ කවර හෝ දෙයක් සිදු කරමින් කාලය පරදවන්නට මට අවශ්‍යව තිබිණ. නමුත් පිළිතුරක් මගේ මුවට නැගුණේ නැත.

“අපි ප්‍ර‍ංශෙන් වෙන්න පුළුවන්. ඒත් තාත්තලා දාලයි අපිත් ආවෙ. මගේ තාත්ත මට ඊයෙත් කතා කළා. මටත් එයා නැතුව පාළුයි.“

ප්‍ර‍න්සුවා එතරම් හැඟීම්බර වනු මා දැක තිබුණේ නැත.

“උඹ තීරණය නොකරනව නං අපි කියන්නං... අපි බීර වීදුරුවක් බීල කතා කරමු. වරෙං...“

වීදි කෙළවරක වූ බීරහලක් වෙත මගේ ගමන් මග වැටී තිබෙන බව පැට්‍රික් තීරණය කළේ ය.

මේසය මත නැගුණු පෙණ බුබුළු දමන බීර වීදුරුව එතරම් දැඩිව මගේ ගත උණුසුම් කළේ නැත. නමුත් ඊට වඩා තියුණු දැඩි උණුසුමක් මා වට කරමින් නැගී එමින් තිබිණ. තුන් මසකට පෙර ඇසින්වත් නොදැක තිබුණු මේ අපූරු මිතුරන් දෙදෙන නිවසින් බොහෝ දුර තැනෙක මා වෙනුවෙන් වේදනාව බෙදාගන්නට සූදානමින් මදෙස බලා ඉන්නා බව මට පෙණින. මොහොතකට පෙර, සාද සිකුරාදාවේ සතුට හා එක්වන්නට ඇඟලුමක් ලා ගත්, යුරෝපයෙන් ආ තරුණ ‘සෙල්ලක්කාරයින්‘ දෙදෙනා, සිය සිත් තුළ සැඟව තිබෙන පියවරුන් පිළිබඳ ප්‍රේමයන් මා හා බෙදා ගනිමින් ඔවුන් නොදැක තිබුණු මගේ ‘තාත්තිගේ‘ රූපකාය සමග ඒ තාත්තලාගේ රූප සමපාත කළ හ. යළිත්, යළි යළිත්... මගේ දෑත් දැඩිව ගනිමින්, ශක්තිමත්ව මා හෙට දිනයට සූදානම් විය යුතු බව කී හ. කිසිදු කඳුළක් එතෙක් නොනැගුණු මගේ දෙනෙත දෙස පමණක් නොබලා බරව කඩා හැලෙන්නට යන හදවත යළි ඔසවා තැබූ හ.


මිතුදම්... ඒ බීර වීදුරුවකින් ගෙනෙන උණුසුමට වැඩි අරුමැසි දෙයකි. මට හැඟී යමින් තිබිණ! 

Tuesday, May 1, 2018

නෙක ඉසිඹු රැසකට පසු...

 ‘ඉසිඹුවකට අවසර‘ ඉල්ලමින් යම් රිද්මයකින් ලියමින් උන් මෙම ‘සිඩ්නි සිතුවිලි‘ ලියවිලි පෙළට මඳ විරාමයක් තැබුවේ මෙයට වසර 4කට පෙර ය. සිඩ්නි විශ්වවිද්‍යාලය වෙත ලියා භාර දෙන්නට සිටි පශ්චාත් උපාධි නිබන්ධනය වෙත පූර්ණ අවධානය යොමු කරන්නට තැබූ එම විරාමය නිබන්ධනය භාර දුන් වහාම කෙළවර කරන්නටත්, යළි ලියවිලි අතරට පිවිස වසර දෙක හමාරක සිඩ්නි දිවියේ තතු ඔබ හා බෙදා ගන්නටත් මා අධිෂ්ඨාන කරගෙන උන්නෙමි. එහෙත් ඒ ඉසිඹුව දිගු විය. මින් පෙර ද වතාවක් දෙකක් පිවිස ඉසිඹුව බිඳින්නට තැත් කළ මුත් ඒ සාර්ථක නොවූයේ ලිපි පෙළට අනුව සිඩ්නි නගරයේ උන් මම ඒ වන විට යළි ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණ, පශ්චාත් උපාධියෙන් පසු, ජීවන ‘අරගලයට‘ එළඹ උන් නිසාවෙනි.

‘අරගලය‘ යන්න නියත වශයෙන්ම වචනාර්ථයට සරිලන පරිදි මා වෙත සම්මුඛ වීම ඉසිඹුවේ කෙළවර කොහි වේ දැයි යන්නට කිසිදු නිශ්චිත පිළිතුරක් නොමැති තැනකට මා තල්ලු කොට තිබිණ. ‘සිඩ්නි සිතුවිලි‘ ම‘ජීවන වතෙහි, මේ වන විට නතර වී තිබෙන පියාගේ අභාවය, ඔහු ඇසින්වත් දැක නැති සිඩ්නි විශ්වවිද්‍යාලයේ පරිපාලනය වේදනාවට පත් කළ අන්දමත්, මා වෙත ‘මුදල් අය නොකළ‘ අමතර සයමසක් අධ්‍යයන කටයුතු වෙනුවෙන් ලබා දෙන්නට ඔවුන් කටයුතු කළ අන්දමත් මා තවම නුඹට කියා නැත. අති දුෂ්කර, භීම සමයන් පසුකර කෙළවර ලබාගත් පශ්චාත් උපාධිය, ඒ සඳහා රජය විසින්ම අර්ධ ශිෂ්‍යත්වයක් ලබා දී තිබිය දීත්, යළි මා නීත්‍යානුකූල ලෙස, පළා නොගොස්, සේවයට වාර්තා කර තිබියදීත්, ලාංකීය විශ්වවිද්‍යාලය මා සේවයෙන් පහ කළ විත්තිය ද මම තවම නුඹට කියා නැත. නමුත්... සැබවින්ම.... සත්‍ය කාලය තුළ ඒ සියල්ලත්, තව බොහෝ දේත් සිදු විය. ‘සිඩ්නි සිතුවිලි‘ දෙස නෙත යොමන්නටවත් සිතට එකලාසයක් හෝ නිදහස් කාලයක් මා වෙත නොවූයෙන් ඉසිඹුව දිගු විය.

‘ප්‍රියන්ත දැන් ලියන්නෙ නැද්ද?‘

මේ ප්‍ර‍ශ්නයත් සමග, හදිසියෙන් හමුවන නව මිතුරෙකු, සිඩ්නි සිතුවිලි ගැන විමසූ ඇතැම් අවස්ථාවල, ඒ ලිපිවලින් ඔහු ලද ආනන්දය හේතුවෙන් පැසසුම් ලද අවස්ථාවල, අමතකව ගිය කළණ මිතුරෙකු සොයා යන වරදකාරී හැඟීමකින් මම යළි බ්ලොග් අඩවිය වෙත පිවිස ඇත්තෙමි. බොහෝ ගැහැට අමතක කර ලිවීමට තැත් දරා ඇත්තෙමි. එහෙත් ‘අරගලයන්‘ නිමා නොවීම එම ලියවිලි දිගු කාල සීමා වෙත යොමු කළේ නැත.
දැන් ඉසිඹුවට තිත තබන්නට කාලය පැමිණ ඇත! දිගු අරගල පෙළකින් පසු යම් අස්වැසිල්ලක් ලැබී ඇති හෙයිනි. යළිත් පරිගණක තිරය මත වේගයෙන් අකුරු යතුරු ලියනය කෙරෙන අවකාශයක මා අසුන්ගෙන ඉන්නා හෙයිනි.

ඉතින් සියල්ල ඔබ හා බෙදාගන්නට ඉඩ දෙන්න!

සිඩ්නියේ රීජන්ට් වීදියේ ඇනීගේ නවාතැනේ උන් මා වෙත ලැබුණු තාත්ති අප හැර ගිය බව දැන්වූ පුවත මාගේ ජීවිතය බොහෝ නව මානයන් වෙත කැඳවා ගිය නමුත්, ඉන් පසුව ගෙවුණු දිගු සිඩ්නියේ දිවිය මා වෙත මුණගැස්වූ අරුමැති මිනිසුන් හා අපූර්ව සිදුවීම් ඔබ හා බෙදානොගෙන පිටව යන්නට ඒ කිසිදු නව මානයක් මා වෙත යෝජනා කර නැත. ඉඳින්, යළිත් මම ඔබට ආරාධනා කරමි!

අහිමිවූ තාත්ති පිළිබද පෙළන වේදනාවකින් නොදන්නා නගරයක තනිවූ මා සමග, දෙමස් වයසැති ප්‍ර‍ංශ ජාතික මිතුරු සගයෝ දෙදෙන ඇවිද යන්නට සූදානමින් සිටිති.



ඒ ලිපියත් සමග ඉසිඹුව කෙළවර කරමි! එතෙක් පෙර ලිපි දෙස බලා එන්නැයි දයාර්ද්‍රව ඇරයුම් කරමි!

https://sydneythought.blogspot.com/2016/10/blog-post.html

https://sydneythought.blogspot.com/2017/09/blog-post.html

Sunday, September 17, 2017

කාලය නතර විය!


(2012 ජූනි 29 වැනිදා)

සිදුව ඇත්තේ කුමක්දැයි මා කිසිවක් නිශ්චය කර නොගත් බව එක්වරම හැඟී ගියේ සෙමින් පෙරට ඇදෙමින් තිබුණු බස් රථය රත් පැහැගත් ආලෝක සංඥා පුවරුවක් අභියස තිරිංගය තද කළ විගසම ය. රංග නිහඬ ය. ඔහු එකිනෙක බැගින් පසුපසට ඇදී යන උසැති ගොඩනැගිලි දෙසම නෙත් යොමු කොට සිටියි.

“ඔයා එද්දි තාත්ත එහෙම එච්චර අසනීපෙකින් හිටියෙ නෑනෙ.... නේද?“ ජයසේකර මහතාගේ පැනය යළිත් මසිත තුළ නැගී නින්නාද දෙයි. කරදරයක්! තාත්තිට...? එහෙත් මා නිවසින් පිටවන මොහොත වන විටත් අසනීප තත්වයක සිටියේ අම්මා මිස තාත්ති නොවේ. ඔහු ඉතා හොඳ ශරීර සෞඛ්‍යයකින් යුතුව අප ගැන සොයා බැලුවේ ය.

 ජයසේකර මහතා තාත්ති ගැන කී නමුත් ඇත්තටම කරදරයක් නම් ඒ අම්මාට ද? සිත තුළ නැගෙන දැඩි බරැති බව තත්පරයෙන් තත්පරය වඩාත් උග්‍ර‍ව නැගී හිස මත බරැති යමක් තබා ඇති හැඟීමක් මවෙත නිර්මාණය කර දෙමින් තිබිණ. මම හරීන්ට දුරකථන ඇමතුමක් දීමට තීරණය කළෙමි.

හරීන් මගේ පාසැල් චෙස් මිතුරෙකි. වයසින් මගේ බාල සොයුරුගේ පන්තියේ වූ නමුත් පසුකාලීනව අපි සමවයස් මිතුරන් සේ බොහෝ සහෘද අඩවිවල දී මුණගැසුණෙමු. මා සිඩ්නිය කරා එන සමය වන විට භාෂා විශාරදයකු බවට පත්ව සිටි ඔහු යුරෝපීය භාෂා කිහිපයක්ම අතැඹුලක් සේ දැන උන්නේ ය. මගේ සිඩ්නි විශ්වවිද්‍යාල පර්යේෂණ යෝජනාව වඩාත් සුරුවම් කොට ඉදිරිපත් කරන්නට මග පෙන්වූ කිහිප දෙනා අතර ඔහු ද විය.

රංග හරීන්ගේ ගජ මිතුරෙකි. ලංකාවේ පණිවුඩය සිඩ්නි කොන්සල් කාර්යාලයට අයියා විසින් එවද්දී මාගේ තනි නොතනියට රංග එවන්නට කටයුතු සළස්වන්නට ඇත්තේ හරීන් ය. නිහඬව පිටතට නෙත් යොමාගෙන යන රංග විමසන්නට ශක්තියක් මට නොදැනෙන්නේ ඇයි? යම් විටක ඔහු සියල්ල සෘජුව මාවෙත ඉදිරිපත් කළහොත් මට එය දරාගන්නට නොහැකිවනු ඇතැයි යන සැකය මසිත පතුලෙහි ඇති නිසා ද? නොඑසේනම්, ඔහු කිසිවක් නොකියා සිටින්නට තීරණය කළහොත් එය ද යළි හිස මත වන බර දෙගුණ කරවනු ඇති නිසා ද? මම හරීන්ගේ දුරකථන අංකය ඇමතුවෙමි.

“මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ?“

මම හරීන්ගෙන් ඇසුවෙමි. නිතර සැහැල්ලුවෙන් පිළිතුරු දෙන ඔහු මොහොතකට ගොළු වූ බව මට හැගිණි.

“මොකක්ද දැන් කොන්සල් එකෙන් කිව්වෙ?“

මම එතැනින් පිටව එන බව ඔහු ඇමතූ පළමු වාක්‍යය තුළ දී කීවෙමි. ඔහුට පැනයකින්ම පිළිතුරක් දෙන්නට ඒ වැකිය ප්‍ර‍මාණවත් වී තිබිණ.

“හරියටම මුකුත් නෑ“

“මමත් හරියට දන්නෙ නෑ අයිය. ඔයාගෙ අයිය කිව්ව ටික තමයි දන්නෙ. අයියට කතා කරන්නකො ඉතින්.“

ඔහු බිහිසුණු පුවතක් ස්ථිර කිරීමේ අවස්ථාව මගහැරගත් බව මට වැටහිණි. එහෙත් ඔහු කී ලෙස අයියා අමතන්නට මගේ සිත අවසර නොදෙයි. යම් අයුරකින් ඒ තාත්ති වුවත් නැතත් ඔහු මුහුණ දෙන අසීරුව මට වටහාගත හැක. නැන්දාත්, රත්නපුර බාප්පාත් යන දෙදෙනාම මියගිය පුවත් විදේශ රටවල සේවය කරමින් සිටි අයියා වෙත දැනුම් දීමේ වේදනාබර කටයුත්ත සිදු කරන ලද්දේ මවිසිනි. මරණය නියත ධර්මතාවක් වුවත්, එය ඕනෑම මොහොතක කවුරුන් වෙත හෝ දැනුම් දීමේ තියුණු වේදනාවක් දනවන කටයුත්ත අප වෙත භාර විය හැකි වුවත්, හෝ ඊටත් බිහිසුණු ලෙස ඇදහිය නොහැකි ලෙස, ඇදහිය නොහැකි මොහොතක ළබැඳියෙකුගේ වෙන්වීම පිළිබඳ පුවත අප වෙත ළඟා විය හැකි වුවත්, එය පිළි නොගෙන අපට මගහැර යා හැකි නොවූවත් අපි සියල්ලෝම එවැනි අවස්ථාවන් පිළිබඳව වන සංඥාවන් වුව මගහරින්නට නිරුතුරුව සූදානමින් සිටින්නෝ වෙමු. එබැවින්ම අයියාට එම මොහොත මුණ නොගස්වන්නට මම තීරණය කළෙමි. විශ්වවිද්‍යාල සේවයේ ගමන් සගයකු වූ සුදත්ගේ අංකය තිරය මතට පැමිණියේ ඒ වෙනුවට ය.

“හලෝ ප්‍රියන්ත... කොහොමද ඉතින්?“

ඉතා සැහැල්ලුවෙන් දුරකථනය ඔසවමින් ඔහු කීවේ ය. අප නිවසේ යම් කරදරයක් සිදුව ඇතත් ඒ පිළිබඳ අදහසක් ඔහුට නැතැයි යන්න මම ඒ ක්ෂණයෙන් ස්ථිර කර ගතිමි.

‘මචං... අපෙ ගෙවල් පැත්තෙන් මුකුත් ආරංචියක් ආව ද? මොකක් හරි ..... කරදරයක් කියල එහෙම....?“

මට වචන එක්රැස් වූයේ අපැහැදිලි ව ය.

“ඔයාලගෙ? නෑ... ඇයි මොකක් ද? මං මේ මීටිමක ඉදන් එළියට එන ගමන්.... මම බලන්නං.....“

ඔහුගේ කටහඬ අපැහැදිලිව නෑසී යමින් තිබුණේ මසිත තුළ නැගී ආ තීව්‍ර‍ හැඟීම් සමුදාය හේතුවෙනි. මා මේ සිදු කරමින් ඉන්නේ කුමක් ද? අයියා මගින් ලංකාවේ මගේ පවුලේ සාමාජිකයින් මා වහාම යළි පැමිණිය යුතු බවට වන පණිවුඩය මවෙත දන්වා ඇත. ලැබුණු ඉඟි අනුව ඒ තාත්ති ගැන ය. දැන් එහි ස්ථිර කිරීමේ ආරංචි පිළිබඳ වන තතු විමසීම්වලට යාමෙන් ඇති ඵලයක් තිබේ ද? මම කළ යුත්තේ වහාම යා හැකි ක්‍ර‍මය සොයා බැලීම ය. හෙට දිනයේ මෙල්බන් නුවරින් පිටව යා හැකි වෙතත්, එය කාලය විශාලව වැය වන මගකි. ඉක්මණින්, සිඩ්නි නුවර සිටම පිටව යා හැකි ක්‍ර‍මයක් විමසිය යුතු ය.

නගරයේ මධ්‍යම දුම්රිය නැවතුම් පළ අසලින් බසයෙන් බැසගත් මම රංගත් සමග රීජන්ට් වීදි නවාතැන දෙසට වන්නට තිබුණු සංචාරක ඒජන්සියකට ගොඩ වැදුණෙමු. ශිෂ්‍යයින් සඳහා ඉතාම අඩු මිල ගණන්වලට ගුවන් ටිකට්පත් නිකුත් කරන බවට එහි එල්ලා තිබුණු දැන්වීම් රීජන්ට් වීදියට ආ දිනවල සිටම මගේ නෙත ගැටී තිබිණ. ‘කොළඹට ඩොලර් 510කට!!“ ගෙදරට දිව ගොස්, අම්මා, තාත්ති යළි දැක බලා පැමිණීමේ නොනිත් ආසාව නැගී ආ, සමීපතමයන්ගෙන් වෙන්වීමේ වේදනාව දැඩිව නැගුණු මොහොතවල, මේ ගණන මම රුපියල්වලින් ගුණ කර සිතින් විමසා බලා ඇත. දැන් එය සැබෑ ලෙසම විමසන්නට ඉක්මණ්, නමුත් සංවේගජනක මොහොතක්, මා ඉදිරියට මුණ ගැසී ඇත. ජීවිතය කොතරම් නම් අරුමැසි ද?

කොළඹට යාමට සහ ඒමට ගුවන් ටිකට්පතක මිළ විමසූ අපිට, නොරිස්සුම් සහගත මුහුණින් වූ දකුණු ආසියානු ඒජන්සිකරුවාගෙන් ලැබුණේ ඉදිරි අසුනක් පෙන්වා වාඩි වෙන ලෙස දැන්වූ සන් කිරීමක් පමණි. ගෙවෙන තත්පරයත් මහා විශාල කාලයක් ලෙස හැඟුණු විනාඩි කිහිපයක කෙළවර රංග යළි ඔහු විමසන්නට නැගී සිටිත්ම මගේ දුරකථනය නාද විය.

“ප්‍රියන්ත... දැන්ම යන්න ‘සර්කියුලර් කියු‘ එකට. එතන ස්ටේෂන් එකෙන් බැහැල දකුණු පැත්තට යද්දි තියෙනව ඒජන්සි එකක්. ඒකෙ ඉන්නව ශිවා කියල කෙනෙක්. එයා ලංකාවෙ. එයා ඔයාට ටිකට් එකක් ලෑස්ති කරල තියෙන්නෙ. සේරම විස්තර එයා දන්නවා“

අනුරසිරි මහතා කියාගෙන ගියේ ය. ‘සේරම විස්තර‘ යනුවෙන් ඔහු අදහස් කරන කරුණු පෙළ යළි විමසන්නට මට ශක්තියක් ලැබුණේ නැත. කිසිදු වෙනස්කමක් නොදක්වමින්, යළි නගරය දෙසට යන්නට සිදුව ඇති මගෙන් සමුගත් රංග දුම්රියපළ අංගනය වෙත පිය මැන්නේ ය.

නගරයේ ඉහළම ආකර්ෂණය ඇති, ඔපෙරා හවුස් ඇතුළු ප්‍ර‍මුඛතම සංචාරක ආකර්ෂණයන් ඇති සිඩ්නි වරාය අසබඩ පිහිටි සංචාරක ඒජන්සියක මුල් පුටුවේ වාඩිවී උන්, හොඳින් සිංහල බස හසුරුවන ලාංකිකයකු වූ ශිවා, දන්නා හඳුනන මිතුරකු පරිද්දෙන් මා පිළිගෙන ටිකට්පතෙහි කටයුතු සරි කර දුන්නේ ය.

“හෙට දවල් මෙහෙන් යන්න පුළුවන්. මැලේසියන් එයාර් ලයින්. ඉක්මණින්ම යන ගමනක් මේක. ලංකාවෙ වෙලාවෙන් රෑ 12 විතර වෙද්දි ඔයා එහෙ. මල්ලිට සල්ලි කරදර නම්, කමක් නැහැ ඇවිල්ල පුළුවන් වෙලාවක දෙන්න.“ ඔහු හෘදයාංගම බව පළ කළේ ය.

“නෑ... මම ගෙවන්නම්“ මම හදිසිම මොහොතක පමණක් එළියට ගන්නට පසුම්බියේ තබාගෙන උන් ක්‍රෙඩිට් කාඩ් පත පිටතට ගත්තෙමි.

“ඔයා ගිහින් කිව් එකේ ඉන්න අවශ්‍ය නෑ. මම එතන කට්ටියට කියලයි තියෙන්නෙ. මැලේසියන් එයාර් ලයින් කවුන්ටරේට කියන්න. ඔයාව ඉක්මණින් ගනීවි.“

කුහුලක් පමණක් සිතැතිව, සිඩ්නි නගරයේ ශ්‍රී ලංකා කොන්සල් කාර්යාලයට යන්නට රංගත් සමග පිටත් වූ මම යළි රීජන්ට් වීදියේ නවාතැනට ගොඩ වැදුණේ සිහිනයෙන් ඇවිද යන්නෙකු පරිද්දෙනි. සුපුරුදු පරිදි රේඛා සිතුවම් අදිමින් සිටි ජුන් මදැක සිනාවක් නැගුවේ ය. පැට්‍රික්, මර්සේලෝ, හායි, ෆ්‍ර‍න්සුවා හෝ නීල් යන කිසිවකු පෙරළා පැමිණ නැති බව නිවහනේ පැතිර පවතින දැඩි නිහඬ බව දෙස් දෙයි. කාමරයට වැදුණු මම ඇද මත වැතිර ගතිමි.

ගෙවී ගිය කාලය පිළිබඳ කිසිදු අදහසක් නැතිව, නින්දත් නොනින්දත් අතර ගෙවුණු යම් මොහොතකට පසු යළි දුරකථනය හඬ නගනු මට ඇසිණ. ඇමතුම අයියාගේ ජංගම දුරකථනයෙන් බව මගේ තිරය මට දැනුම් දෙමින් එළිය විහිදුවමින් සිටියේ ය. මේ ඒ ඇමතුම ද? දුෂ්කරතම පුවතක් ම වෙත තැබීමට අයියා මුහුණ දිය යුතු අසීරුතාව දැන සිටි මම ඔහු නොඇමතුවෙමි. මල්ලී හෝ බාප්පා කෙනෙකු, නැතිනම් නිරූ අමතමින් ඒ කිසිවකු හෝ ලය සිර කරන වේදනාවකට පත් නොකිරීමට මගේ යටිසිත මට බල කර තිබුණු බව මට වැටහී ගියේ කිසිවකු ඇමතීමට මා උත්සාහ නොකළ බව පසක් වීමත් සමග ය. දැන්, නමුත්, ඇමතුම අයියාගෙන් බව දුරකථනය මට කියා ඇත. වේදනාබර, පුතකු හෝ දියණියක විසින් සිය සොයුරකු හෝ සොයුරියක වෙත දැනුම් දීමට අසීරුතම, ආරංචිය රැගෙන ඇමතුමෙහි එහා කෙළවර, සැතපුම් දහස් ගණනක් දුර තැනෙක අයියා සිටිනායුරු මට මැවී පෙනෙන්නට විය. මම දුරකථනය අතට ගතිමි.

‘මල්ලි, ප්‍රියන්ත‘

ගෙවෙන කාලය හැමවිටම එක හා සමාන නැත. එය තත්පර, විනාඩි හෝ පැය වැනි, කිසිදු වැදගැම්මකට නැති, අංගවලට කඩා ඔබ ඉදිරිපිට තබන්නට රාමුගත ලෝකය කටයුතු කර ඇත. එම රාමු එකහෙළා පිළිගන්නා ඔබ, කාලය මෙපරිද්දෙනැයි ඔබ වෙත බෙදා ඉදිරිපත් කර ඇති රටාවන්ට අනුව කටයුතු කරනු ඇත. කන බොන, නිදන, අවදි වන කටයුතුවල පටන් රැකියා කටයුතු, ඉගෙනීම් ඇතුළු සියල්ල ඒ රටාවෙහි සම්මතයන් තුළ තබා පිළිගෙන පිළිපදිනු ඇත. එහෙත්, කාලය යනු තත්පරවත්, විනාඩි හෝ පැයවත් නොවේ. එය විටෙක නතර වන, තවත් විටෙක වේගයෙන් ඇදෙන අරුමැසි අවකාශයකි. එය විටෙක අසිරිමත් ය. තවත් විටෙක අප රවටන සුළු ය. ඒ හා සමග ඒ ඒ අවකාශ අන්තර අතර කැටි කොට අප වෙත යොමු කරන හැඟීම්වලින් පූර්ණ ය. වේදනාවත්, සතුටත් වෙන්ව අප වෙත ගෙන ඒමේ වගකීම නිසි පරිදි ඉටු කරන්නට කාලය සැදී පැහැදී සිටියි. එයට වෙන කිසිදු දෙයකට නොහැකි තරමට අප වල්මත් කළ හැක. අයියාගේ ආමන්ත්‍ර‍ණයෙන් අනතුරුව ගෙවුණු නිමේෂය යළි යළිත් මට පසක් කොට දුන්නේ එම සත්‍යයයි.

“මිස්ටර් ජයසේකර මුණ ගැහුණ ද?“

“ඔව්. දැන් මොකක්ද වෙලා තියෙන්නෙ?“

“මල්ලි. තාත්තිට ස්ට්‍රෝක් එකක් ආව. එයා දැන් ඉන්නෙ ඉස්පිරිතාලෙ. සිහිය නැහැ. එයිද දන්නෙත් නැහැ. ඔයා එන්න ඕනෙ ඒකයි. අපි තුන්දෙනාම එයා ළග ඉන්න ඕනෙ.“

“ඔව්... මම එනව. ටිකට් එක ගත්ත. හෙට එනව. රෑ 12ට විතර බහිනව“

අයියා කියූ කරුණෙහි සත්‍යඅසත්‍යතාව කුමක් වුවත් ඒ තාත්ති බව ස්ථිර ය. පසුගිය ඉරිදා සුපුරුදු පරිදි ස්කයිප් කතාබහකට පැමිණියත් තාත්ති වෙනත් ඉරිදාවක මෙන් දිගු සංවාදයකට මා හා එක් වූයේ නැත.

“මගෙ ටිකක් බඩ හරි නැහැ වගේ පුතේ. මම ටිකක් යනව ඇලවෙන්න. මල්ලි ඉන්නව‘

සිඩ්නි ජීවිතයේ ගෙවී ගිය සතියේ සියලු දේ අතරතුර, සැතපුම් දහස් ගණනක් දුරින් වූ මගේ නිවසෙහි තාත්ති අසනීපව දවස් ගෙවන්නට ඇති බව දැනෙත්ම තියුණු සැතකින් සිරුර පෑරූ වේදනාවක් නැගී ආවේ ය. දැන් කාලය ගෙවා දැමිය යුතු ය. හෙට වන තෙක්... ගුවන් තොට වෙත නික්මෙන තෙක්... තවත් රැයක් සහ පැය ගණනක්, සම්මත කාලයට අනුව නම්... මට ඉතිරිව ඇත. එහෙත්, මා ඔබට කලින් කී පරිදි එය ඉතා දිගු වනු ඇත. හෝරා මනින්නට යැයි තබා ඇති විසුළු පෙනුමැති උපකරණයේ එක තැන කරකැවෙන කටුවලට මැන පෙන්නවන්නට කිසිසේත් නොහැකි අරුම පුදුම කාලයක් හෙට හවස ගුවන් තොටින් මා නික්මෙන තෙක්ම, යළි ලංකාවේ නිවසට ගොඩ වදින තෙක්ම, ගෙවී යනු ඇත. කෙසේ වෙතත්, මා ඒ කාලය ගෙවා දැමිය යුතු ය.

මම පරිගණකය ක්‍රියාත්මක කළෙමි. සුපුරුදු මිතුරු ඇසුරවලින් ඈත්ව, වත් පොතෙහි, ස්කයිප් සංවාද අතරෙහි, කල් ගෙවනු නොරිසි වූ මම වෙනත් කිසිදු අදහසක් නොමැතිව ඔහේ සයිබර අවකාශය තුළ ඇවිද යන්නට තීරණය කළෙමි. මගේ ඊමේලය විවෘත වූයේ ඒ අදහස නිසා විය යුතු ය. ඊමේලය ඔබ මොබ කිසිදු අරමුණකින් තොරව නෙත් දිව ගිය යම් කාලයකට පසු, එක්වරම, එක් තැනෙක, මගේ නෙත් නතර විය. ‘My deepest sympathy’ යනුවෙන් එහි ලිපි සිරසෙහි ලියැ වී තිබිණ. තව දුරටත් කිසිදු අයුරකින් විග්‍ර‍හ කළ නොහැකි කාල පරාසයකට පසු මොහොතක, ගල් ව ගිය මගේ අතින් ලිපිය විවෘත කෙරිණ. සිත හොඳින්ම දැනගෙන සිටි, එහෙත් කිසිවකුත් නිසි පරිදි ස්ථිර කිරීමට ඉදිරිපත් නොවුණු කරුණ, මාගේ හොඳම මිතුරියක විසින්, සමල්කා විසින්, ස්ථිර කර තිබිණි. ඒ තනි නමුත් තිර වැකියකිනි.


My deepest sympathy regarding your father!’

කාලය, කිසිදු ගණනය කිරීමක් ගැන බිඳකුදු මායිම් නොකොට, ඒ මොහොතේම, එක එල්ලේම, නතර විය!

Image: https://images.fineartamerica.com

Wednesday, October 5, 2016

තවත් එක් සිකුරාදාවක් නොවුණු සිකුරාදාවක්!


(2012 ජූනි 29 වැනිදා)

දිනය එළැඹී හෝරා දෙක තුනක් ගතව තිබිණි. කිසි දින අත් විඳ නොතිබුණු ශීත සමයකට මාහට සූදානම් ව සිටින්නැයි හඟවමින් පෙර දිනයට වැඩි ශීතයක් නිවස වෙලා ගනිමින් සියලු කාමර සහ විසිත්ත කාමරය පුරා සිය අණසක පතුරමින් සිටින බව මට පෙනෙන්නට තිබිණ. ස්ථිර පසුබිමක් සාදා දෙන රැකියාවක් පිළිබඳ සඳහනක් තවමත් නැත. විශ්වවිද්‍යාලය දෙසට පා එසවීම කිසිදු අරමුණකින් තොර ගමනක් සඳහා ඉඩ සාදනු ඇතැයි හැඟුණේ තවමත් ස්ථාවර බවට පත් ව නොතිබුණු සිඩ්නි දිවිය පිළිබඳ අනේක සිතුවිලි වීදි පාගමන් තුළදී සිතට නැඟෙන බව අත්දැකීම් විසින් මා වෙත උගන්වනු ලැබ තිබූ හෙයිනි. අවසානයේ මම විශ්වවිද්‍යාල පුස්තකාලයෙන් රැගෙන ආ සිනමා න්‍යාය ග්‍ර‍න්ථයක් අතට ගත්තෙමි.

 ජුන්, පැට්‍රික් සහ මර්සෙලෝ එකිනෙකාගේ කටයුතු සඳහා උදෑසනම පිටව යන්නට ඇත. නවාතැනේ රැඳී සිටිය දී වුව සොයි සහ ක්‍රිස්ටල් කාමරයෙන් පිටතට එන්නේ අවශ්‍යතාවක් වේ නම් පමණක් හෙයින් ඔවුන් අද දවසේ නිවස්න තුළ වේදැයි යන්න පිළිබඳ කිසිදු සඳහනක් පෙනෙන්නට නොතිබිණ. ෆ්‍ර‍න්සුවා පමණක් අපැහැදිලි වදනකින් කුමක් හෝ මා වෙත කියා සිනා සී සිය කාමරය දෙසට ඇවිද ගියේ ය. සති අන්තය ඇරඹීමට පෙර හමුවන සතියේ අවසාන දිනයේ රාත්‍රිය ඝෝෂාවෙන් පිරී යන විසිත්ත කාමරයක් නිර්මාණය කරනා හෙයින්ම ඊට පෙර යම් ඉසිඹුවක් ලබන්නට මෙන් සියලු කාමර උපාංග නිසොල්මන්ව, තිබූ තන්හිම රැඳෙමින් මදෙස බලා සිටිය හ. අද සිකුරාදාවකි!

ගෙවුණු සෑම සිකුරාදාවකම සැදෑවක සිදුවූ පරිද්දෙන්ම අද සවස් කාලය එළඹීමත් සමගම ද ෆ්‍ර‍න්සුවා හා පැට්‍රික් සති අන්තය ආරම්භ කිරීමට සූදානම් වනු පිණිස රාත්‍රී විනෝද සාද සඳහා පිටත්ව යනු ඇත. මර්සෙලෝ ඔවුන් හා එක් වීමට හෝ නැතිනම් සිය මිතුරියක් සමග දකුණු ඇමරිකානු පන්නයේ වෙනයම් සාදයක් වෙත එක් වීමට හෝ ඉඩ ඇති අතර ජුන් නම් සුපුරුදු ලෙසම සිය අනිවාර්ය රේඛා චිත්‍ර‍ කර්මයන් සඳහා විසිත්ත කාමරයේ පුටු කට්ටලයේ හොදම කෙළවර වෙන් කරගනු ඇත. නීල්... ඔව්... ඔහු සිය පෙම්වතියන්ට දෙවැනි වීමට අකමැත්තෙන් ඔවුන් පරදවමින් රාත්‍රී භෝජනයට  මුදල් වියදම් කොට, සිය තකතීරුකම පිළිබඳව තමන්ටම දෙස්දොවොල් තබා ගනිමින් කාමරයේ ඔබ මොබ ඇවිද (කාමරයට පැමිණ සිටියහොත්) පැට්‍රික්ගේත් (නියත වශයෙන්ම) මගේත් නින්දට බාධා එල්ල කරනු ඇත. හායි, ක්‍රිස්ටල්, සොයි (සහ මම) නිශ්චිත සිකුරාදා සවස්වරු සඳහා වෙන් කර නොගත් කාල සටහන් ඇත්තවුන් ලෙස මේ සියල්ල දෙස බලා සිටිනු ඇත.

ශීතය පැරදවීම සඳහා සිදු කරන තරගකාරී ක්‍රියාකාරකමක් වෙනුවෙන් තේ පිළියෙළ කරනු පිණිස උණු වතුර කේතලය සිය කාර්යය අවසන් කර බව මට දන්වා සිටියේ ‘ටික්‘ හඬින් සිය ස්වයංක්‍රීය යතුර අක්‍රිය කරවමිනි. සිනමා යථාර්ථවාදය පිළිබඳ ලියැවුණු ලියැවිල්ලේ දෙවැනි හා තෙවැනි පිටු අතර පොත් සළකුණ රැඳවූ මම තේ කෝප්පයක් වෙනුවෙන් නැගී සිටියෙමි. ඒ හා සමග කෙටි පණිවුඩයක සංඥාව දක්වමින් ජංගම දුරකථනය නාදයක් නිකුත් කළේ ය.

හදිසි අවශ්‍යතාවක් සඳහා මගේ කාර්යාලයට පැමිණෙන්න. ජයේ. කොන්සල් ජෙනරාල්“

සිඩ්නි ශ්‍රී ලංකා වැඩ බලන කොන්සල්වරයා වශයෙන් කටයුතු කළ ජයසේකර මහතා මට මුණගැසුණේ මෙහි ආ පසු අයියාගේ යෝජනාවෙන් මා ඒ කාර්යාලයට ගොඩවැදුණු පසු ය. විදේශ සේවයේ නිලධරයකු වූ අයියාගේ හැඳුනුම්කම හේතුවෙන් එහි නිලධාරී මණ්ඩලය මා වෙත මහත් භක්ත්‍යාදරයකින් සැලකූ අතර ජයසේකර මහතාටත් වඩා මගේ සුවදුක් විමසා බලමින් කටයුතු කළේ ඔහුගේ දෙවැනියා වූ අනුරසිරි මහතා ය.

මට කවදාවත් මිස්ටර් අනුරසිරිව මුණගැහිල නෑ. ඒත් එයා හොඳ මනුස්සයෙක් විත්තිය හැමෝම කියනව. මම කථා කරල තියෙන්නෙ ෆෝන් එකෙන් විතරයි.“

අනුරසිරි මහතාගේ ගුණයහපත්කම් ගැන කී විට අයියා මට කීවේ ය.

එහෙත් මේ පණිවුඩය අනුරසිරි මහතාගෙන් නොවේ. ජයසේකර මහතාගෙනි. මා එහි ගිය එකම එක වතාවක හැර සෙසු සෑම වතාවකදීම මට මුණ නොගැසුණු ජයසේකර මහතා ඉක්මණින් එන්නැයි මවෙත පණිවුඩයක් එවා ඇත්තේ ඇයි?

තේ කෝප්පය සෑදීම පසෙක තබා මම කාමරය වෙත ගියේ ගමනට සුදුසු ඇඟලුමක් සොයාගනු පිණිස ය. රීජන්ට් වීදියේ සිට කිලෝ මීටර දෙකක පමණ දුරින්, සිඩ්නි හාබරය ආසන්නයට වන්නට, හන්ටර් වීදියේ පිහිටා ඇති සිඩ්නි නුවර ශ්‍රී ලංකා කොන්සල් කාර්යාලය දිගු පිට් වීදිය ඔස්සේ ඇවිද ගොස් හෝ ජෝර්ජ් වීදිය ඔස්සේ දිව යන සිඩ්නි නගරයේ නොමිල ප්‍ර‍වාහන බසයක් නැගී ගොස් හෝ පිවිසිය හැක්කකි.

මේ පණිවුඩය කුමක් ද? මම යළිත් කල්පනා කළෙමි. මාගේ සිඩ්නි දිවියේ අපහසුතා කාගෙන් හෝ දැනගෙන කවර හෝ රැකියාවකට මගක් පෙන්වන්නට ජයසේකර මහතාට සිතී ඇත් ද? නැතිනම්, පසුගිය දිනක ගුණරත්නම් වෙනුවෙන් සිඩ්නි කාර්යාලය අභියස පැවති විරෝධතාව ගැන මා දන්නා දෙයක් වේ දැයි ඔහු මා විමසන්නට සූදානම් වනවා වත් ද? මගේ ශිෂ්‍ය වීසාපත හෝ ගමන් බලපත්‍ර‍ය පිළිබඳ ගැටළුවක් වත් ද? මා ඇඳුම් ඇඟලා ගත්තේ සිතට නැගුණු විය හැකි, නොහැකි නානාවිධ සිතුවිලි සමග පොර බදමිනි. රංගගෙන් ඇමතුමක් බව සටහන් කරමින් දුරකථනය නාද වූයේ එවිට ය.

අර කොන්සල් ජෙනරල් එකෙන් එන්න කියල තිබ්බ එකට යනව ද? මමත් එන්න කියල බැලුවෙ... හැබැයි මම තැන දන්නෙ නෑ. ඔයත් එක්කම යන්න එන්න ද?“

එසේ නම් මෙය මෙහි සිටින ශ්‍රී ලාංකික ශිෂ්‍ය ප්‍ර‍ජාව මුණ ගැසීම සඳහා කොන්සල් කාර්යාලය සංවිධානය කරන යමක් බව පැහැදිලි ය. කාර්යාලය සමග කිසිදු හැඳුනුම්කමක් නැති, ආචාර්ය උපාධිය හදාරන්නට පැමිණ සිටින රංගටත් ලැබෙන ආරාධනය පැහැදිලි කරන්නේ එයයි. මම ඔහු එනතෙක් රැඳී සිටින්නට පොරොන්දු වූයෙමි. හෝරාවක ඇවෑමෙන් අප දෙදෙන නොමිල ප්‍ර‍වාහන බස් රථයකින් හන්ටර් වීදි ආසන්නයේ බස් නැවතුමට පිවිසියෙමු.

සිඩ්නි නගර මධ්‍යය නිතර ආරාධනා කර තිබුණේ අහස සිඹින්නට හැකියාවක් ඇති ගොඩනැගිලිවලට පමණි. නගරය හාබර් පෙදෙස වෙත යොමුවත්ම එකිනෙකා පරයමින් අහස දෙසට ගෙල දිගු කරගත් ගොඩනැගිලි පහතින් කුදුව ගමන් ගන්නා ජනී ජනයා පිළිබඳ කිසිදු සැළකිල්ලක් නොගනිමින් ඉහළටම හිස් හරවා ගනිමින් බලා උන් හ. මමත් රංගත් ඒ ගොඩනැගිලි මැදින් ගමන් කරන ජනීජනයා අතරින් පෙරට ඇදුණෙමු. චෙස් පෙත ගැනත්, සිඩ්නි නගරයේ වටපිටාව ගැනත් රංග මා හා සමග නොයෙක් දේ කීවේ ය. හන්ටර් වීදියේ තවත් උස් ගොඩනැගිල්ලක ඉහළ මාලයක සෝපාන දොරටුව විවර වත්ම අපගේ කතා බහ අවසන් වූයේ එහි වූ පිළිගැනීමේ නිලධාරිනිය අපගේ පැමිණීමට හේතු විමසූ හෙයිනි.

මිස්ටර් ජයසේකර මුණගැහෙන්න. මම ප්‍රියන්ත. අපිට එන්න කියල පණිවුඩ එවල තිබුණ...“ මම රංගව ද දක්වමින් කීවෙමි. ඇය පැමිණ දොරටුව විවර කර දී අභ්‍යන්තරයට දිවෙන කොරිඩෝව මවෙත පෑවා ය.

යන්න මිස්ටර් ප්‍රියන්න. මිස්ටර් ජයසේකර හිටිය ඔෆිස් එකේ...“

වෙනත් කිසිදු ශිෂ්‍යයකුගේ සේයාවකුදු නොමැති කොන්සල් කාර්යාලය තුළින් අප දෙදෙනාට ඉදිරියට යාමට සිදුවත්ම යම්කිසි අනතුරක සේයාවක් මසිතට නැගිණි. “ලංකාවට අදාල මොකක් හරි අවුලක්...?? පාස්පෝට් එකේ? රස්සාවෙ??“ එහෙත් එය ක්ෂණිකව මැකී පිළිතුරක් සොයාගත නොහැකි ප්‍ර‍ශ්නාර්ථයක් සිත ඉතිරි වූයේ මා වෙත ලැබී තිබුණු ඇමතුම රංග වෙත ද ලැබී තිබුණු හෙයිනි.

මොකකට ද අපි දෙන්නට එන්න කියල තියෙන්නෙ?“

කිසිදු කලබලකාරී බවකින් තොරව සිය කටයුතුවල නිරත වී සිටි කාර්යාල සාමාජිකයින්ගෙන් කිහිප දෙනෙකුම මා දුටු විගස මුව පුරා සිනා සී හිස සැලූයේ පෙර අවස්ථා කිහිපයකම මුණගැසී හඳුනාගෙන උන් හෙයිනි. ජයසේකර මහතාගේ කාර්යාලයේ දොරටුව විවර කර දුන් එක් අයෙක් එහි වූ පුටු දෙකක් වෙත අප යොමු කළේ ය.

මිස්ටර් ජයසේකර දැන් එයි. වාඩි වෙලා ඉන්න!“

කිසිදු අර්ථයක් වටහාගත නොහැකි මේ කැඳවීම කුමක්දැයි විමසන්නට මා රංග දෙස බැලූමුත් ඔහු කිසිදු කලබලයකින් තොරව කාර්යාලය තුළ තිබුණු බිත්ති සැරසිල්ලක් වෙත නෙත් යොමු කරගෙන සිටියේ ය. ඔහුගේ සැහැල්ලුව මා යොමු කළේ තවත් අසහනකාරී ඉසව්වකට ය.

මොකක් හරි කේස් එකක් වැටිල මාව තනියම ගෙන්නන එක හරි නැති හින්ද රංගටත් කියන්නැති. එයා කාරණේ දන්න නිසා දැන් සද්ද නොකර ඉන්නව!“

මගේ සිතට නැගි සිතුවිල්ල තවත් සහතික කරන සහායකයින් සිත තුළින්ම නැගී මට උදව් කරන්නට විය.

ඇත්තටම ඇයි අපිට එන්න කිව්වෙ කියන ප්‍ර‍ශ්නෙ මෙතෙන්ට එනකම්ම රංග ඇහුවෙ නෑනෙ!!“

ජයසේකර මහතා දොරටුවෙන් ඇතුළු වූයේ උභතෝකෝටිකය තව තවත් විසල්ව නැගෙන්නට පටන් ගනිද්දීම ය. අප දෙදෙන දැකීම ඔහුගේ මුහුණට කිසිදු වෙනස් හැඟීමක් ගෙන ආවේ නැත.

කොහොමද ප්‍රියන්ත?“

මා අවස්ථා කිහිපයකදීම මුණගැසී ඇතත් අද මෙහි පැමිණි රංග හඳුනාගැනීමට ජයසේකර මහතා උනන්දු නොවුණු අතර රංගද නිහඬව වාඩි වී උන්නේ ය. ඉතාම බිහිසුණු, මාගේ සිඩ්නි ශිෂ්‍ය ජීවිතය අර්බුදයකට ලක් කරන යමක්, මා වෙත සන්නිවේදනය වීමට ඉතා ආසන්න බවට හැඟීමක් මා තුළ නැගී ආවේ ය. නොඑසේනම්, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික නියෝජිතායතන ප්‍ර‍ධානියකු සාමාන්‍ය ශිෂ්‍යයකු වන මා ඔහුගේ කාර්යාලයට කැඳවන්නේ ඇයි? මගේ සිඩ්නි මිතුරන් අතරින් තවත් ශිෂ්‍යයකු ද ඒ අවස්ථාවේ කැඳවන්නේ ඇයි?

ප්‍රියන්තල දවල්ට කාල ද?“

ජයසේකර මහතා ඇසුවේ කතා බහකට මුල පුරන්නට මෙනි. ඒ මුල් පැනයට මා පිළිතුරු නොදී තවත් කෙටි කාලයක් ගෙවී ගිය පසු ය.

තාම නෑ“

මේසය මත තිබූ ලේඛණ කිහිපයක් විමසූ ජයසේකර මහතා ඒ කිහිපයකට අත්සන් යෙදුවේ කල්පනාවක නිමග්න වෙමිනි. පෙර දිනවල තරමක විනෝදකාමී ස්වරූපයකින් කතා බහ අරඹන ඔහු කතා බහ ඉදිරියට ගෙන යන්නට කාලය සොයන බව මට හැගී ගියේ ය.

ප්‍රියන්ත!“

ඔහු යළි හඬ එසවූයේ, ඉතා දිගු කාල සමයක් බව මට හැගුණු, තත්පර ගණනාවකට පසු ය.

ඔයාගෙ වැඩ කොහොම ද? මං අහන්නෙ දැන් පෝස්ට්ග්‍රැජුවෙට් එකේ....? ආ.... ඉන්න තැන කරදරයක් නෑනෙ.... මං හිතාන හිටිය ඔයාට කෑමවේලකට එන්න කියන්න... ඔයාගෙ අයියත් ඉතින් අපෙ හිතවතානෙ.... ඒත්... කෝ කොහෙද වෙලාවක් යෙදුණෙම නෑනෙ....“

මගේ කෙටි පිළිතුරු සහ හිස සැලීම් පමණක් අතරින් ජයසේකර මහතා කතාව පෙරට ගෙන ගියේ ය. හදිසියේ කැඳවූ කාරණය පිළිබඳ කිසිදු අදහසක් නොදක්වා ඔහු කල්මැරීම මා තුළ ඇති කළේ ආරම්භයටත් වඩා තිගැස්මකි.

කෙටි නිහඬතාවකින් පසු ජයසේකර මහතා සිය අසුනින් නැගී අප සිටි අන්තයට විත් එහි වූ වෙනත් ආසනයක, අප දෙදෙනාට ආසන්නයෙන්, හිඳ ගත්තේ ය. අනතුරුව තරමක කල්පනාකාරී බවකින් බලා සිටියේ ය.

ප්‍රියන්ත.... සමහර වෙලාවට අපි බලාපොරොත්තු වෙන දේවල් ඒ විදිහටම සිද්ධ වෙන්නෙ නෑ... කරදර සිද්ධ වෙනව ඕනැම කෙනෙකුට... ඒක ලෝක ස්වභාවය... ඒත් අපි කලබල වෙන්න, හිත අවුල් කරගන්න නරකයි... මං හිතන්නෙ ප්‍රියන්ත ටිකකට ලංකාවට ගියොත් හොදයි... අපි බලමු ටිකට් එකක් ගන්න විදිහක්.... අදම නැත්තං හෙට...! ඔයා එද්දි තාත්ත එහෙම එච්චර අසනීපෙකින් හිටියෙ නෑනෙ.... නේද?“

ජීවිතයේ යම් අවස්ථාවක අතිශය අනපේක්ෂිත දේවලට ඔබ මුහුණ දී ඇතැයි මම සිතමි. එහෙත්, එය මෙතරම්ම නොසිතිය හැකි ලෙස පැමිණි අවස්ථා ඔබට මුණ ගැසී තිබේ ද? ඔබ කියන්නට ඉඩ ඇති පිළිතුර මගේ කතාවට වඩා බෙහෙවින්ම අදහාගත නොහැකි එකක් වන්නට ඇතැම් විට ඉඩ ඇති බව මම දනිමි. වසර තිහක් තිස්සේ යුද්ධයක් පැවති, භීම සමයන් දෙකක් අතීතයට එක් වූ රටක ජීවත් වූ ඔබ අත්විඳි වේදනා මා කෙසේ නම් අනුමාන කරන්න ද?

එහෙත්, උදෑසන තේ කෝප්පය සාදන්නට වතුර උණුවී අවසන් බව කේතලය ‘ටික්‘ හඬින් දන්වා සිටි මොහොතේ පැමිණි දුරකථන කෙටි පණිවුඩයත්, මා ඉදිරිපිට හිඳ ජයසේකර මහතා කී අවසන් වදන් කිහිපයත් අතර ගෙවී ගිය කාලය හා ඒ අතර සිදුවූ සිදුවීම් කිසිදු අයුරකින් කියවාගන්නට නොහැකි ව ළදරුවකු ලෙස මා කල් ගතකොට ඇති බව මට පසක් වූයේ නිමේෂයකිනි.

සෙමින් නැගී ගොස් ජයසේකර මහතා සමග පසෙකට වී කතා කරන රංගත්, විටින් විට හිස යොමා මදෙස බලා වේදනාබර මුහුණින් එකිනෙකා කොඳුරමින් පිටව යන කාර්යාල සාමාජිකයිනුත්, සිය පරිගණකය ඔස්සේ ලංකාවට ගුවන් ටිකට් පත් විමසන අනුරසිරි මහතාත් මට පෙනුණේ කවර හෝ ලොවකින් පැමිණ මා වටා සරන පිරිසක් ලෙසිනි. එකදු කඳුලක් හෝ නෙතට නොආව ද දැඩි යමකින් මගේ දෙකන් හිර කොට ඇති බව මට දැණින.

හෙට ගන්න පුළුවන් ටිකට් එකක් හැබැයි මෙල්බර්න්වලින්... එහෙට යන්න වෙයි.“ අනුරසිරි මහතා කියා සිටියේ සියළු සෙවීම් කෙළවර ය.

ප්‍රියන්ත තව බලන්න... අද රෑ හරි හෙට පාන්දර හරි සිඩ්නිවලින්ම නගින්න ලැබෙනව නම් හොඳයිනෙ...“

යළි නවාතැනට ඒම සඳහා නැගී සිටි මා වෙත ජයසේකර මහතා කීවේ ය. මම හිස සලමින් ඔහුට එකඟ වීමි.

හන්ටර් වීදියේ උස් ගොඩනැගිලි මුදුන් සුපුරුදු ලෙස අහසට නෙත් යොමා සිටිය හ. කෙමෙන් නැගෙන ශීතය වළකාගන්නට තරමක් ඝණැති ඇඳුමින් සැරසුණු ගැහැණු සහ පිරිමි ඒ තුංග ගොඩනැගිලි අතරින් ඒ මේ අත ඇවිද යමින් සිටිය හ. අද සවස් කාලය එළඹෙත්ම මේ ගොඩනැගිලි වෛවර්ණ බුබුළින් සැරසී තමන් සූදානම් බව කියා සිටිනු ඇත. රාත්‍රියේ විවර වෙන අනේක දොරටුවලින් බොහෝ පිරිස් ඇතුළු ව සිය සතුටු සාද අරඹනු ඇත.

එසේ වුවද, ඒ සිකුරාදාවක් නමුත් තවත් එක් සිකුරාදවක් නොවන බව ඔවුන් නොදැන සිටිනු ඇත.

මම රංගට ඈතින් මතුව අප දෙසට එන නොමිල බස් රථය දැක්වූයෙමි.

අරකට නැගගමු!“